Tootfinder

Wieczór w Krakowie. Wracałem do hotelu, pomagając sobie mapami w telefonie. Po drodze ktoś mnie zaczepił.
"Przepraszam czy wie pan może..."
Odpalił mi się protokół obronny ważny dla miasta Krakowa w godzinach wieczornych: nie dać się nikomu zaczepiać na ulicy (99% przypadków to naganiacze do lokali) i pokręciłem głową, żeby dał mi spokój.
Ale po chwili się zreflektowałem, zatrzymałem się, spytałem o co chodzi. Młody chłopak idący za rękę z dziewczyną zapytał, w którą stronę do centrum.
Dopytałem, co dokładnie ma na myśli, bo na moje okolice Kazimierza to już prawie centrum, ale ja niemiejscowy, to guzik wiem.
"Rynek główny". Patrzę na telefon: "cały czas prosto!"
"Dziękuję!"
I tak szliśmy w tym samym kierunku spory kawałek i uderzyło mnie, że po pierwsze: ktoś w 2026 roku zapytał mnie o drogę. Po drugie: była to młoda osoba.
Oboje ani razu nie wyciągnęli telefonów.
Oczywiście są we mnie dwie kapibary.
Jedna wrzeszczała: "który mamy rok? Sprawdźcie se w mapach w telefonie, kurde. Żeby to był starszy człowiek, no to jeszcze".
A druga z tym irytującym stoickim spokojem zapytała: a właściwie co w tym dziwnego? Byłeś akurat w pobliżu, być może byłeś jedynym człowiekiem zdradzającym objawy, że wie co robi. No to przecież łatwiej zapytać żywego człowieka, niż pierdzielić się z bezdusznym urządzeniem. A może mu się pakiet skończył, albo nie chciał psuć romantycznego nastroju na spacerze.
No i tak o.